Doğduğun topraklardayım bugün; ilk nefesini aldığın, sana can veren yerde. Sensizliğe alışmış bu şehir artık; aradığımı burada bulabilirim öyleyse.
Pek bir şey kalmamış senden geriye. Aradım, arandım, senden izler sordum millete. Doğduğun evde başkaları var artık, oynadığın topraklar da beton kaplı. Seni tanıyanlar suratsız, ayrıca memleketin de çok soğuk; her yer gönlün gibi anlayacağın. Aslında çok şey bırakmışsın geriye; affet, bilemedim.
Aradığımı burada bulabilirim, diye geldim seni sen yapan bu şehre. Sensizliği bulmak; işte bütün mesele bu. Belki ben de alışabilirim sensizliğe; bunu başarmış bu şehre gelerek, seni buraya -doğduğun topraklara- gömerek; belki ben de alışabilirim sensizliğe.
Gömmek...
Seni...
Başarabilirim...
Belki...
Pek bir şey bırakmamıştın geriye. Bir resmin vardı, tarafımca iyi korunmuş; gömdüm onu, gömdüm seni. Acımı anlatamam; beni şair sanırsın.
Akşam oluyor, güneşe karşıyım. Elimde mezarından bir avuç toprak... Çok şey bıraktın geriye; dünyalara değer bir avuç toprak...
Yalvarırım, bir daha görünme gönlüme; can vermekten korkarım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder