Zaman yavaş,
Mekan yavan,
Kalanlar üzgün.
Sessizlik...
Ağıt bile delemedi sessizliği.
Gözyaşı mı; bilirsin,
Hissettin mi; bilmiyorum.
Ben hissettim ama;
O oturan yokluğunu,
Kayboluşunu...
Kainat yokluğunla dolmuştu;
Halbuki varlığın bir dünyaydı;
Her şeyden birazdı.
Ama yokluğun; yalnızca keder,
Kocaman hem de;
Çocukken kollarımla sevgimi anlattığım gibi,
Açabildiğim kadar açıp,
Hatırlarsın;
Dünyalar kadardı sevgim.
Keder, elem, acı, üzüntü...
Ne dersen de;
Artık hepsinden dünyalar kadar var.
Rüyalarımdaki gerçekliğin; sevgiden mi,
Yoksa; elveda, diyemeyişimden mi?
Bilemiyorum.
Ama uyandıktan sonraki gerçeklik;
Yokluğunda hazan gibi.
Issız...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder