Ay ışığında boş bir tarlada yürüdünüz mü hiç? Ay ışığı denizde romantiktir, ne bileyim dağ başında da biraz olsun epiktir herhalde; en azından ışığa doğru kollarınızı açarsanız. Ama boş bir tarlada bir başkadır o ışık.
O ışık ki; kimini bir boşluk gibi takip eder, kimi de hiç görmediği cinlerinden kaçar onda. Çeşme başından, ağaç dibinden korkarsın. Sinek sesi duyarsın, kuş sesi zaten olmazsa olmazdır. Daha önce duymadığın sesler de duyarsın; kulak organdır, ama akıl yadırgar, akıl korkar. Gölgeler görürsün; göz görmez ama akıl gösterir. Tekerleme okursun anlamını bilmediğin, şarkı söylersin sessizce; kimseyi rahatsız etmemeye çalışarak. Kendi sesinden korkarsın. Başka bir gezegen gibidir dünyan. Rüzgar çıkar; kendine gelip rahatlarsın. Ağaç görürsen yine kaçarsın; salınan söğüt seni sarmalayacak sanırsın, yine korkarsın.
Sabah olmaz, olmaz ki "sahici" gözüne can versin; gönlüne el uzatsın, aklını yumuşatsın. Belki sabah olmaz, belki de sen gelirsin; ne de olsa çok istesem de beklenmediksin, belli olmaz çıkagelirsin. En "sahici" olan zaten sensin. Korkmam, sesler duymam, olmayanı görmem; sen beni sar yeter.
